Bazı insanlara söyleyecek çok sözüm var; fakat kelimelere kıyamıyorum, kendime de yakıştıramıyorum. Ne var ki bakıyorum, bazı ahlaksızlar kendilerine hiç bakmadan her yerde rezil olmuş hâlleriyle başkalarının arkasından konuşuyorlar. Alçaklık tam da budur.
İnsanlar sahte olduktan sonra, bizim gerçekleri yazmamız neye yarar? Kalemimize yazık olur bu karaktersizlere. Neredeyse pisliğe batmışlar, çıkamıyorlar; çıkmak için de güzel insanların arkasından dedikodu yapıyorlar. Namussuzluğun en kolay yolu budur zaten.
Derler ki insan bazen sıhhatle düzelmezse musibetle düzelir. Ama öyle karaktersizler vardır ki onların düzelmesi neredeyse imkânsızdır. Çünkü ar damarları yırtılmıştır. Toplumda yerleri yoktur. Her yol mübah olduğu için ahlak ve onur gibi değerleri de yoktur. Hep güzel insanların arkasından konuşur, iftira atar, şerefsizlik yaparlar.
Dost dersin, dost olursun; kardeş dersin, kardeş olursun. Zor günlerinde yanında durursun ama yine de yaranamazsın. Ne zaman sıkışsalar yalana sarılır, timsah gözyaşları dökerler. Güzel insanları kandırmayı marifet sanırlar. Zaten bu tür insanlar hep oradan oraya savrulur, yalanla yaşar.
Bizim kimsenin yardımına ya da desteğine ihtiyacımız yoktur. Bazıları gibi yalanla, dolanla, ondan bundan para ve yardım talep ederler bu yalancı türleri. Bugüne kadar da böyle olmadı, bundan sonra da olmaz. Seviyesizler düşünsün; her yerde reklam olmuş hâllerini de yine onlar düşünsün.
Biz her zaman güzel insanlara baktık, onların yanında olduk. Buradaki tek hatamız, herkesi kendimiz gibi sanmamızdı. Yanıldık. Meğer karakterleri bozukmuş; bunu nereden bilebilirdik?
Şimdi ne mi oldu? Artık uzaktan bakıyorum onlara, bir yabancı gibi. Sonra diyorum ki: Demek Allah’ın iyi kullarıyız ki bu karaktersizlerden uzak tutulduk. Çünkü Allah her zaman dürüst ve iyi kulunun yanındadır. Unutmayın güzel dostlarım; Allah bizi cahillerden, dedikoduculardan ve yalancılardan uzak tutsun.
Dürüstlük pahalı bir mülktür; ucuz insanlarda bulunmaz. Ucuz insanların gittiği her yerde, kendilerini temize çıkarmak için dostlarını kötüler; üstelik bunu yaparken ailelerinin üzerine yemin edecek kadar gözleri kararır. Aile ortamı bile kalmamıştır. Duvar diplerinde tek başına kalmış bu ahmaklar hâlâ insanların arasında dolaşıyor. Peki onların peşinden gidenlerin ne işi var? Demek ki manşetleri birdir.
Ağaca çıkarken dikkat et; benden söylemesi. İnsanların arkasından konuşan karaktersizler, güzel insanların sessizliğine aldanmasın. Onlar sessizdir çünkü aile terbiyeleri vardır. Sizin gibi değildirler. Zamanı gelince gereğini yaparlar.
Her türlü yükü tanırım; ama hak etmediğim bir sözü kaldıramam. Ey cahiller! Körler, sağırlar birbirini ağırlar derler ya, tam da öyle. Bırakın bizi, yerimizde duralım. Çünkü biz konuşursak, siz buralarda duramazsınız. Ama ne yazık ki o yüz de sizde yoktur.
