Kalenin Kapılarını Kimlere açıyoruz ?

Modern zamanların en büyük yanılgısı, her şeyi herkesle paylaşmanın bir samimiyet göstergesi olduğunu sanmaktır. Oysa insanın ruhu bir kaledir ve her kale, kapısındaki nöbetçinin dikkati kadar güvendedir. İlk kuralımız aslında bir öz savunma biçimidir: Güvenmediğin kimseye, yarın aleyhine kullanabileceği bir koz verme. Samimiyet, tüm cephaneliğini teslim etmek değil, doğru insanla aynı cephede durmaktır.
​İnsan bazen yanılır, yanlış kapılara anahtar teslim eder. Ancak asalet, hatada ısrar etmekte değil, zararın neresinden döneceğini bilmektedir. Eğer bir yolda yürünmüyorsa, asla dönüp arkana bakma. Geçmişin gölgeleriyle kavga etmek, geleceğin ışığını görmeni engeller. Kimseye yalvarma; çünkü zorla alınan bir "eyvallah", ruhundaki onuru zedeler. Sır tutmayı bilmek ise insanın kendi kendine verdiği bir sözdür. Eğer birine emanet ettiğin sır sende kalmıyor, başkalarına meze oluyorsa; o kişiye ikinci bir anahtar, yani ikinci bir sır şansı verme.

Sözün özü : Kendi kaleni korumayı öğrenmezsen, başkalarının işgaline itiraz etme hakkını kaybedersin.

Mustafa Ertan 
18.01.2026