Bazı kelimeler vardır, çok söylendikleri için anlamları aşınır. "Memleket", "vatan", "sevda" da onlardan. Kürsülerde yankılanan, pankartlara yazılan, sosyal medyada paylaşılan bu kelimeler; bazen en çok, memleketin özünü unutanların dilindedir.
Çünkü memleket sevdası, mikrofon karşısına geçip “Memleketimi seviyorum” demekle olmaz. Memlekete hizmet de, “Ben hizmet ediyorum” diye kendini ilan etmekle olmaz.
Söz ile Öz Arasındaki Mesafe
Memleket için çarpıyor gibi görünen her kalp, gerçekten memleket için atmaz. Kimi alkış için atar, kimi makam için, kimi menfaat için. Oysa gerçek sevgi, görünürde değil, görünmeyende saklıdır. Alkış yokken de, makam yokken de, menfaat hiç yokken de aynı fedakârlığı gösterebilmektir.
Memleket Toprak Değil, İnsandır
Gerçek memleket sevgisi bambaşkadır.
Memleketi sevmek; toprağını sevmektir. Havasını, suyunu, dağını, taşını sevmektir. Sadece baharında değil, en sert kışında da yanında durmaktır.
Memleketi sevmek; delisini de sevmektir, divanesini de... Berduşunu, sarhoşunu, garibanını, kimsesizini, yetimini, dulunu, emeklisini, işçisini, gencini, yaşlısını da bağrına basabilmektir.
Çünkü bir memleket, yalnızca binalardan ve caddelerden ibaret değildir. Memleket, insandır. İnsanı sevmeyen, memleketi sevemez. Asfaltı onarmadan önce gönül tamir etmeyen, “seviyorum” dese de boştur.
Sevgi, Üç Şey İster: Yürek, Cesaret, Fedakârlık
Sevmek öyle kolay değildir. "Seni seviyorum" demekle sevgi ispatlanmaz.
Sevmek; yürek ister, cesaret ister, fedakârlık ister.
Sevmek; karşılık beklemeden omuz vermeyi gerektirir.
Sevmek; samimiyet ister, dürüstlük ister, netlik ister.
Makamın gölgesinde değil, güneşin altında ter dökmektir. Kaybedince de aynı sadakatle durabilmektir.
Ayna Sorusu
Ve şimdi kendimize dürüstçe şu soruyu sormalıyız:
Gerçekten memleketi sevenlerden miyiz, yoksa sadece seviyor gibi görünenlerden mi?
Ve en önemlisi...
Biz, bütün bu söylediklerimizin neresindeyiz?
Cevabı sandıkta değil, çarşıda; mitingde değil, mahallede; nutukta değil, niyette aramak gerekir. Çünkü memleket, alkış istediğinde değil, omuz istediğinde belli olur.
Ragıp Ersoy'un Kaleminden
