Bazı şehirler sadece coğrafyasıyla değil, yetiştirdiği insan kıymetiyle anılır. Malatya da böyledir. Bu şehrin hafızasında iz bırakmış isimlerden biri de hiç kuşkusuz Ahmet Münir Erkal’dır. Bir Malatyalı olarak onun dönemini hatırlayanların dilindeki ortak ifade şudur: “Rüzgâr gibi geldi geçti ama arkasında hâlâ konuşulan hizmetler bıraktı.” Sayın Erkal’ın Malatya’mıza yaptığı hizmetler unutulmamıştır. O dönemi yaşayan büyüklerimiz yapılanları iyi bilir; ancak bugün Z kuşağı olarak adlandırılan gençlerimizin bir kısmı o yılları doğal olarak hatırlamaz.
Malatya’nın sevilen ve çalışkan yüksek mimarlarından Ahmet Münir Erkal, belediye başkanı seçildiği yıllarda bugünkü imkânlara sahip değildi. Belediyeye ciddi kaynaklar gelmezdi. Buna rağmen Malatya’ya hizmet üretmek için belediyeye ait bazı parseller ya da iş yerleri değerlendirilir, elde edilen gelir yatırımlara dönüştürülürdü. Bugün ise belediyelerin aldığı kaynaklara rağmen borç yükü tartışma konusu olmaktadır. Malatyalı hemşerilerimiz de doğal olarak geçmişle bugünü kıyaslamaktadır.
Malatya Büyükşehir Belediyesinin borcu ne kadardır, geçmiş dönemlerde ne kadar borç bırakılmıştır, belediye gelir ve gider dengesi nasıldır? Bunlar şeffaflıkla konuşulması gereken konulardır. Kamu kaynağı kutsaldır; yetimin, fakirin, vatandaşın hakkı titizlikle korunmalıdır. 6 Şubat depremlerinde Malatya büyük yıkım yaşamış, en fazla hasar alan illerden biri olmuştur. Böyle bir felaket sonrası yerel yönetimlerin mali ve idari performansı daha da önem kazanmıştır.
Deprem sonrasında bazı hemşerilerimizin, “Ahmet Münir Erkal olsaydı Malatya daha farklı olurdu” demesi bir özlem ifadesidir. Elbette her dönemin şartları farklıdır; ancak iyi yönetim, planlama ve vizyon her zaman belirleyici unsurdur.
Malatya, Türkiye’nin siyasi, ekonomik ve kültürel hafızasında sıradan bir şehir değildir. Bu topraklardan bir Cumhurbaşkanı çıkmıştır: Turgut Özal. Özal döneminde Türkiye ekonomik açılımlar yaşamış, serbest piyasa hamleleriyle yeni bir döneme girmiştir. Seveni de olmuştur, eleştiren de; ancak hizmet edenlere hakkını teslim etmek gerekir.
Bizler değerlerimize çoğu zaman gittikten sonra sahip çıkıyoruz. Oysa bir taş üstüne taş koyan herkese saygı duymak gerekir. Ahmet Münir Erkal da Malatya’ya yaptığı hizmetlerle anılan isimlerden biridir.
1954 yılında Malatya’da doğan Ahmet Münir Erkal, İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’nden mezun olmuştur. Mimarlık formasyonu, belediye başkanlığı dönemindeki şehircilik anlayışının temelini oluşturmuştur. 1989–1994 yılları arasında Anavatan Partisi’nden, 1994–1999 yılları arasında Refah Partisi’nden Malatya Belediye Başkanı olarak görev yapmıştır. Belediye başkanlığındaki başarısı onu ulusal siyasete taşımış; 21. Dönem Malatya Milletvekili olarak TBMM’de görev almıştır.
Erkal’ın belediye başkanlığı dönemi, Malatya’nın “modern Malatya” kimliğini kazandığı dönem olarak anılır. Kanalboyu, Kışla Caddesi ve Fahri Kayahan Bulvarı gibi ana arterlerin düzenlenmesi; içme suyu ve altyapı yatırımları, özellikle Gündüzbey kaptaj hattının modernizasyonu; parklar, mesire alanları ve yeşil alan projeleri; Mişmiş Park (Fuar Alanı) ve Kayısı Festivali organizasyonlarının uluslararası kimlik kazanması; belediye hizmet binası ve estetik şehir planlaması; Kernek Şelalesi gibi sembol projeler bu dönemin iz bırakan çalışmalarındandır.
Kaçak yapılaşmaya karşı tavizsiz duruşu ve uzun vadeli imar planlarıyla Malatya’nın 50–100 yıllık geleceğini planlamaya çalışmıştır. Belediyeciliği sadece yol ve kaldırım hizmeti olarak değil; estetik, kültür ve şehir kimliği meselesi olarak ele almıştır. Deprem gerçeğine dikkat çekmiş; sağlam yapılaşma ve doğru zemin etüdü konularında uyarılarda bulunmuştur. Siyasi hayatı boyunca teknik doğruları ön planda tutmaya çalışan bir profil sergilemiştir.
Sonuç olarak şehirler sadece binalarla değil, vizyonla inşa edilir. Malatya’ya hizmet eden herkes değerlidir. Geçmişi anarken bugünü sorgulamak ve geleceği daha sağlam temeller üzerine kurmak hepimizin sorumluluğudur. Değerlerimize sahip çıkmalı, hizmet edenleri unutmamalıyız.
Selam olsun Ahmet Münir Erkal’a.
