BAYRAMIN ANATOMİSİ

Bir zamanlar bayram denildiğinde akla;
kapısı çalınan büyükler, öpülen eller, pişen yemekler, aynı sofrada buluşan aileler gelirdi.
Şimdi ise ilk konuşulan şey; erken rezervasyon fırsatları, otel kampanyaları ve tatil rotaları…

Bayram geliyor ama insanlar birbirine değil, sahillere koşuyor.

Uçaklarda yer yok…
Otobüs terminalleri dolup taşıyor…
Oteller haftalar öncesinden kapatılmış…
Yollarda son model araç kuyrukları uzayıp gidiyor…

Fakat iş anneye, babaya, dedeye, nineye ve akrabaya uğramaya gelince, birden yeni nesil bir “aydınlanma” başlıyor:

“Eskide kaldı o işler…”

Ne garip değil mi?

Saatlerce yol gidip tatil beldesine ulaşmak yorucu gelmiyor da,
aynı şehirdeki bir büyüğün kapısını çalmak “zahmet” sayılıyor.

Oysa bayram; sadece dinlenme molası değil, gönül alma zamanıdır.
Takvimde kırmızıyla işaretlenmiş birkaç resmi tatilden ibaret değildir.
Bayram; hatırlamaktır…
Aramaktır…
Kapı çalmaktır…
Kırgınlıkları susturup muhabbeti büyütmektir.

Ama artık birçok insan için bayramın anlamı değişti.
Maneviyat geri çekildi, gösteriş öne çıktı.
Hasretin yerini sosyal medya hikâyeleri aldı.

Ve işin en dikkat çekici tarafı da şu:

Bayram boyunca harcamaktan çekinmeyenler, dönüşte bir anda ülkenin en büyük ekonomi yorumcusuna dönüşüyor.

“Ekonomi bitmiş…”
“Geçinemiyoruz…”
“Hükümet istifa!..”

Elbette ekonomik sıkıntılar konuşulur, eleştiri yapılır.
Fakat insan ister istemez şu soruyu soruyor:

Madem bu kadar büyük bir ekonomik çöküş var,
o hâlde bu taşan yollar, dolan oteller ve kapanmayan harcamalar nasıl açıklanmalı?

Demek ki mesele bazen gerçekten yokluk değil;
öncelik meselesidir.

Çünkü bazı insanların bavulu doluyor ama gönlü eksik kalıyor.

Ne yazık ki bugün bayramlar hâlâ takvimlerde duruyor;
fakat ruhu yavaş yavaş hayatlarımızdan çekilip gidiyor.

Ve galiba asıl kaybettiğimiz şey para değil…
Eski bayramların samimiyeti, mahcubiyeti ve insan sıcaklığı…

Selam saygılarımla bayramların özüne dönme ve özlenen bayramlarda buluşma temennisiyle esen kalınız.

Mustafa Ertan 
29.05.2026