YUSUF KONAK

YUSUF KONAK

Esirgemedim

Aklım yettiğince, nasihat ettim

Doğruyu kulaktan, esirgemedim.

Lafı gediğine, koyup söyledim

Sözümü dudaktan, esirgemedim.

 

Çıkarsa karşıma, haksızlık zulüm

İsterse sonunda, görünsün ölüm.

Zalim karşısında, hep dimdik durdum

Silleyi yanaktan, esirgemedim.

 

İnsanlara, gönül gözüyle baktım

Karanlığı gördüm, bir ışık yaktım.

Mazluma, mağdura gönlümü açtım

Kimseyi yürekten esirgemedim.

 

Mazlumu savunan, bir avaz oldum

Yanan sinelere, tatlı söz oldum.

Gaddar karşısında, çetin koz oldum

Gözümü budaktan, esirgemedim.

 

Bahçeler yetirdim, tarlalar açtım

Kanallar kazarak, kuyular eştim.

Fırsat bulduğumda, hep ektim, biçtim

Tohumu topraktan esirgemedim.

 

Nice eğlenceler, düğünler gördüm

Şenlikler yaparak, takılar taktım.

Davullar çaldırdım, kınalar yaktım

Telleri duvaktan, esirgemedim.

 

Nerede gördümse, bir öksüz yetim

Gücüm yettiğince, uzattım elim.

Derde derman oldum, çok yara sardım

Şefkati mahlûktan esirgemedim.

 

Nerede küçük bir, yavrucuk gördüm

Kucağıma aldım, öptüm kokladım.

Sağlık, uzun ömür, talih diledim

Duamı bebekten, esirgemedim.

 

Vatansızlık nedir, iyi bilirim

Taşın toprağına, kurban olurum.

Ben bu ülke için, canım veririm

Saygıyı bayraktan, esirgemedim.

 

Kim benden beklerse, iyilik yardım

İster tanış olsun, isterse yad ım.

İster adım çağır, ister soyadım

Yusuf’u Konak’tan esirgemedim.

Yorum Yaz

Doğrulama Kodu
Yorumlar
Son Yazıları Tüm Yazıları